Nasıl tanıştınız?
Çocukluktan beri tanışırız da ayrı yerlerde...
-Aynı mahallede büyüdünüz. -Evet.
Onun mahallesinde takılırdım.
-Sen Kanmare'de miydin? -Evet.
Ben Prince, Elizabeth ve Spring Caddeleri tarafındaydım.
Yani aslında o, yıllardır
nereden geldiğimi bilen tek kişi. Ben de onu tanırım.
O dünyayı bilir. Bu da yaptığımız filmlere yansıyor.
THE IRISHMAN: SÖYLEŞİ
The Irishman'dan önce en son ne zaman birlikte film yaptınız?
-Casino kaç yıl önceydi? -22 yıl önce.
-Seninle de. -Amanın.
Tanrım.
İşini o kadar ciddiye almana hayran kalmıştım,
-çok uzun bir tretman yazmıştın. -Evet.
Bir de...
Ama bu I Heard You Paint Houses
harika bir kitap. İnanılmaz.
Bana kitaptan ilk kez New York'taki evinde bahsetmiştin.
-Kuzey New York'taki evde vermiştim. -Konuşurken
"Bu filmi yapacağız." dedin.
Kitabı okuyalı çok olmuştu.
-Okumuştun. -Adamın biri golf sahasında getirdi.
-Bu ilginç işte. -O da söylemişti.
"Bir gün bu filmi yapacaksınız."
-Vay be. -"Tabii, tabii. Görüşürüz." dedim.
-Sonra oldu. -Ben de aynı şeyi düşündüm.
Öyle mi?
Aslında ilk amacım hepimizi tekrar bir araya getirmek değildi.
Ama eleme süreci ile nihayetinde bu noktaya geldi,
-ayrıca ortak ilgi ve... -İlginç yanı,
bu filmin farkı gerçek olaylara dayanmasında.
Dünyamıza dair bir film,
-Amerikamıza dair... -Bu da
organize suç bağlamında ifade edildi.
Ama bu sadece bağlam.
-Bu filmde aslında... -Doğru.
...biz yaşlandıkça
bu dünyaya, bu bağlama ve bu karakterlere
birlikte olan kişilerin insanlığı açısından bakabiliyoruz.
Birbirine sadık, birbirini seven insanlar. Tabii bir de ihanet gerek.
Ne hissettiğini biliyorum Frank. İnan bana, biliyorum.
Söyledim, ona yardım etmek için her şeyi denedik.
Bunu biliyorsun.
Sen de denedin. Kendi etti, kendi buldu.
Yaşımız için de denk düşmüş gibi geldi.
-Evet. -Garipti.
Yani tüm film daha samimi ve kişisel oldu.
Geniş bir çerçevesi var, ama üç adam çevresinde dönüyor.
-Onlarda olan şey... -O dönemin bir yansıması.
Bu filmi yapabilmek lütuf gibiydi,
çünkü karakterlerle birlikte cuk oturdu.
Karakterlerle ilgili fazla konuşmamız bile gerekmedi.
Özellikle Al'le oynayacağım sahnelerde
senaryoyu okurken
dedim ki "Tanrım, umarım bana celallenmez,
çünkü bildiğim Al yapar. O zaman ben yapacağım?
Ben de mi celalleneceğim?"
O da bana dedi ki
"Bu sahnede hiç celallenmeyeceksin."
"Güzel." dedim. "O bana celallenmediği sürece..."
-Sana değil, ortaya. -Ortaya celalleniyorsun.
"Başlarım ulan. Falan filan diyorsun."
O şekildeydi, bana yönelik değildi.
"Doğaçlama yapalım mı?" demiştin.
"Ne istersen yaparım
ama bence biraz celallenmeni istiyor." dedim.
Kusura bakma ama düşünmeden edemiyorum. Başka bir nedeni mi var?
Bu benim sendikam! Ne demek başka bir neden?
Bu benim sendikam!
Bu filmde aksettirme var.
Eski tarzda... Bir tür oda tiyatrosu gibi.
Aksiyon ve diğer her şey var. O ölçeğe sahip.
Ama her şeyin ritmi
bulunduğumuz yerden geçmişe bakmak gibi olmalı.
Eldeki malzemenin doğası için
-idealdi. -Uzunluğunu görmek için
yapıda bunu dikkate aldın mı?
-Nasıl olacağını? -Aslında
günümüz seyircisi
ve bu filmleri izledikleri ortamlar
tamamen değişiyor. 1927'de sesli sinemanın çıkışından beri
en büyük devrimi yaşıyoruz.
Riski göze aldım. "Hiçbir yere özel yapamazsın.
-Belirli bir yer için yapamazsın." dedim. -Evet.
"Yapalım." dedim.
-Bu filme teslim olmak gibi. -Evet.
İzlemek istiyorsan
o dünyadaki bu insanlarla zaman geçireceksin.
Dikkat et. Buralarda kabadayı çoktur, söyledi mi?
-Kabadayılardan korkmazsın, değil mi? -Yok.
Öyle düşünmüştüm.
Bu karakterlerden bahsederken...
Aslında bu kişiler gerçek.
-Evet. -Gerçek kişiler.
-Bu üçlü... -Bu işimize yaradı.
Yarar. Maalesef karakterlerimiz hayatta değildi.
Hayatta olmaları işe yarar.
Onlarla konuşabilir,
birlikte zaman geçirebilirsin.
Senin karakterin ünlüydü.
Benimki ünlüydü.
-Elinde çok şey vardı. -Çok kayıt vardı.
-Sesini çok dinledin mi? -Evet.
-Harika. -Evet.Yardımı oldu.
Günümüz araştırma anlayışıyla
fotoğrafları görmek ve okumak, sonra o insanı gerçek olarak görmek
insanda gerçek bir izlenim uyandırıyor.
Hikâyenin harika yanı, bu üçgen, yani bu üç adam arasındaki
sadakat, kardeşlik ve ihanete dair
klasik bir hikâye olması.
-Ama insanların anlayabileceği bir ihanet. -Gereklilikten.
Aslında düşününce çok acayip bir ilişki.
-Biliyorum. -Aynı odada yatıyorlar.
Mecbursun. Koruma bu.
Adamı yan odada mı tutacaksın, ya bir şey olursa?
Koridorda mı tutacaksın?
Sanmam.
Bob'ın hikâyeyi anlatma tarzı çok ilgimi çekmişti.
Sanki ben, buraya nasıl geldiğimi anlatıyordum.
Öyle bir gerçeklik hissi veriyordu. Sanki gerçekten olmuştu.
Adam orada. Hikâyeyi anlatan adam orada.
-Ya da oradaydı. -Askerlik gibiydi.
Emirlere uyup doğru şeyi yaparsan ödüllendiriliyordun.
Ama dediğin gibi
ikiniz bu karakterleri oynuyordunuz ve yakınlaştıkça
prova bile yapmaz oldunuz.
-Yapmadık. -Yani temelde olan şey...
Evet, hikâye gerçek insanlara dayanıyor ama gerçek hikâyeyi kim bilebilir?
Burada kavradığımız şey bu üçlü arasındaki ilişkinin doğruluğu.
Russell ilginç,
çünkü normalde olanın tam tersiydi...
Oyunculuk tarzımın mı?
-Evet. -Bana dedin ki
"Hep oynadığın gangsterler gibi olmayacaksın."
Patronlar bizimkiyle konuştu.
Bizimki de oğlu Jack'le konuşup
kime borçlu olduğunu unutmamasını söyledi.
Ona dedim ki "Bu rol olmazsa
-Tony Pro'yu oynarım." -Evet.
"Olmaz." dedi. "O rolü oynamanı istemiyorum."
Onları bir araya getirdim.
Tony'yi oynarsan Tony'yle uğraşman lazım. O noktada
onun hayata asılması sayende oluyor.
Kim bilir gerçekte ne oldu?
Bilmiyoruz. Bu, tabiri caizse
olanların bir yorumu. Ama gerçeklik ilişkilerde.
Gerçeklik, o dünyadaki ilişkilerde.
Jimmy Hoffa, Başkan'dan sonra en popüler kişi.
-Doğru. -O dönemde.
-Evet. -Bunu unutuyoruz.
Sendikaları da,
çalışanların makul bir ücret alması için yapılanları da.
Kennedy'lerle olanlar yüzünden bir noktada zıvanadan çıkıyor.
Bir sahnede diyorsun ki
"Nixon'a para verdiğim için beni affetmeyecek!"
Evet.
Tanrım. Neler yaptın öyle?
Yaptığın her hareket felaket.
Karakterin oynanma biçimi "Bunu atlatacağım." der gibi.
Ama sen, bu bakışınla
atlatamayacağını biliyorsun.
Bob'dan Tony Pro'yu öldürmesini istediğim sahneyi
-hatırlıyor musunuz? -Çok komikti.
Sence Russ bu adamın icabına bakar mı?
O biraz karışık.
Karışık.
Şöyle diyor, "Anlamalısınız,
bunu ben kurdum. Kusursuzdur.
Buna ilerleme denir. Vizyon denir."
Ama cevap "Olmaz, kusura bakma.
-Adam mafya babası." -Asla yapmaz.
-Asla izin vermez. -Hayır.
"Bak, ben öldürürdüm de fazla tanınıyorum."
"Şerefsizi kendim vurmak isterim ama yapamam."
Acayip çünkü bahsettikleri şey bir insanın hayatı ve birini öldürmek.
Yok, o dünyada böyle bir vaka
-bu bir tasfiye sorunu. -Doğru.
-Gitmesi lazım. -Önünü tıkıyor.
Gerçekten tıkıyor.
Olacak şey değil.
Ama Tony'yle yaptığın sohbetten sonra?
-Benden bu kadar. -"Sohbet."
Aman Tanrım.
-Pek iyi gitmiyor. -Moruğu dövüştürdün, değil mi?
Evet.
-Üstümde zıplıyorlardı. -Stephen üstünde zıplıyordu.
Tony Pro ondan nefret ediyordu.
Biliyorum.
Gerçek Tony Pro, Jimmy Hoffa'dan nefret ediyordu.
Hem de ne nefret.
Seni milyonlarca kez kendi öldürmek istedi.
İşe birlikte başladılar, sonra yolları ayrıldı.
-Güç meselesi. -Güç meselesiydi.
Peki Tony kim?
Arkasında mafya var. Senin arkanda ise sendika.
-O sendikayı sen yarattın. -Evet.
Bu adam nasıl girer? Sırf gangster diye mi?
Zavallı Jimmy anlamadı.
Biliyorum. Anlamadı.
İşlerin nasıl olduğuna dair bir görüşü vardı...
-Evet. -Bunun kendi başına geleceğini
-sanırım hiç düşünmedi. -Hayır.
"Asla cüret etmezler." diyorsun.
Cüret edemezler!
-Öyle deme... -Cüret edemezler.
-Jimmy... -Lütfen Frank.
Cüret edemezler deme.
Sonra...
-Bildikleri yollar var. -Evet.
İnsanlar Hoffa'nın kayboluşunu soruyor. Bilmiyorum.
Bu, kitabın ve Charles Brandt'in görüşü.
Başka görüşler var.
Ama sonuçta adam kayboldu.
Doğru.
Bir varilin içine konulmuş hâlde
Doğu Kıyısı'nda bir yerde olduğu teorisi saçma.
Bu çok basit bir hikâye.
-İşte böyle. -Komik olan şey,
oynadığım karakterin onu senin yanına vermesi,
onun seni defalarca kurtarmaya çalışması ama dinlememen.
Jimmy kaç kere kurtarmaya çalıştığını bilmiyordu.
Olacakları biliyordu. Bunun kendi sorumluluğu olduğunu da.
-Çok ilginçti. -Konu o ikisi olduğunda
bir yerden sonra "Elimizden geleni yaptık." diyecek.
-"Her şeyi denedik." -Evet.
-Dinlemedin işte. -"Bu bizim hayatımız.
Gitmesi gerek. O kadar."
İnanılmaz.
Söylemedi bile. "Gitmesi gerek." demedin.
-Sadece... -Hiç söylemedim.
-"Durum bu. Ne olduğunu söyle ona." -"Durum bu."
Onunla konuşup söylemen gerekecek.
Durum bu.
Durum ne?
Bu kararı nasıl aldın,
-bilgisayarla yaş efekti kararını? -Şu mesele mi?
Senaryoyu aldığımızda
sahneler, zamanda geriye dönüşler,
Bob rolü için neredeyse filmin yarısında
genç oyuncular gerektiriyordu.
"Ne yapacağım? Onlara her şeyi tek tek açıklayacak mıyım?" dedim.
Burada açıklamana gerek yok.
Bütün iş davranışta. Oturma,
ayakta durma şeklin. Birini selamlama şeklin.
Bir sohbette, tabiri caizse konudan sapma şeklinde.
Tayvan'da çekim yaparken ILM'den Pablo yanıma geldi.
"Filmlerde insanları gençleştirme üzerine çalışıyorum." dedi.
Dedim ki "Evet, duydum. Star Wars'ta yapmışsın.
Tüm diğer efektli filmlerde yapıyorsun."
Dedi ki "Biliyorsun,
Irishman'de bütün olay bu. Bu ilk kez yapılacak."
"Bir dakika." dedim.
"Bu iyi bir fikir. Tek sorun
bu tür bir filmde
sizin veya herhangi birinin
birbiriyle konuşurken yüzünde tenis topu olursa..."
Anlıyor musun, Joe?
Bence bu...
-Zor. -Cidden..
Biliyorsunuz.
-Zor çünkü... -Zor.
O şeyleri birinin yüzüne koy, git konuşmalarını iste.
Bana gösterdiler,
bir tür otomaton gibi.
Her tür ekipman var. Dedim ki "Durum şu ki
birbirlerini görmeleri, birlikte oynamaları gerek.
Tenis topu olmadan gel."
O da geldi. Ha bire geldi. Zaten oradaydı.
Gelmeye devam etti ve dedi ki
"Belirteçleri görünmez kılacak bir şey buldum."
Evet.
"Her kameraya üç mercek gerek."
Bir de bu kamera hikâyesi var.
Dokuz milyon kamerayla çalıştılar.
Biz çalışırken iki kamera kullanırız,
-hep böyledir. -İki kamerayı yaptık.
Sonra öbür acayip şeyler.
Benim için çok yeniydi.
-Benim için de. -Öğrettiler.
Hayır, noktalardan bahsetmiyorum,
bahsettiğim şey
iki kamera ve benzer şeylerle çalışmak.
Senden ve Bob'dan çok şey öğreniyordum.
Sonra alet edavatla gelip dedi ki "Joe, kameraya bakma."
"Hangisine?" dedim.
Burada 12 kamera var...
Her kamerada üç mercek.
"Hangi mercek?" "Bakıyorsun ya." diyorduk.
Bir seferinde koridorda yürüyordum,
bana dedin ki
"Gözün hep etrafta sanki." Dedim ki "Nereye bakacağımı bilmiyorum.
Yürürken o merceklere bakmak istemiyorum."
Oraya gelince sorununu gördüm.
Bazen ekran karşısında yürümek zor iş.
Yürüyor olmak.
"Bir dakika. Doğru mu yürüyorum?"
Kameraya doğru yürüyüp merceğe bakmak istemiyorsun.
-Ne merceği? -"Tamam." dedim.
Gerçekten çok acayip bir şeydi. Joe'yu Lucas'ın stüdyosunda görünce
-ağzım açık kaldı. -Skywalker'da mı?
-Bahsetti. -Bana
yeni filmlerdeki müthiş şeyleri gösteriyordu,
tüm o animasyonları falan.
İnanılmazdı.
Sonra dedi ki
"The Irishman'de ne yaptığımızı biraz göstermek isterim."
Sonra ekranda...
...Joe Pesci belirdi.
"Bu Joe mu?" dedim.
"Joe'nun eski bir filmi mi?" diye düşündüm.
Dedim ki "Kim bu?"
Filmin özünde öyle bir şey vardı ki
yepyeni bir şey gibi görünüyordu.
-Evet. -Merak etmeden duramadım...
Makyajla arasındaki fark ne?
Makyajda bazı görünüşleri kabul ettik.
Mesela Dustin Hoffman'ın Küçük Dev Adam'ı gibi.
Dick Smith yaşlandırma makyajı yapardı.
Herkes bunun makyaj olduğunu, onun Dustin olduğunu,
-karakteri bilirdi. -Evet.
Bir de Fil Adam'da John Hurt var.
-Evet. -Değil mi?
Makyajın altında bir yerde.
-Evet. -Hâlâ oynuyor. Orada.
Yani nihai olarak fark
bir şeyi alıp şekil verir...
...ve yeniden yaratırken, gerçi tam da yeniden yaratma sayılmaz...
...bilgisayarla yaratılanı makyaj olarak kullanmak.
Büyük dönüm noktasıydı.
-İşleri değiştirdi. -Büyük gelişme.
Büyük gelişme. Ayrıca bu insanlar
öyle bir şekilde yaptı ki...
Evet, bir sürü kamera ve mercek biraz kafa karıştırdı
ama onu aşıp nereye bakmanız gerektiğini çözdüğümde
buna değecek bir deneydi.
Çünkü gelecek orada.
-Bu savaşa katılmak ister misin? -Evet efendim.
Tarihe geçmek ister misin?
Evet, isterim.
Ne yapmamı isterseniz hazırım.
Onu farklı yaşlarda görmemiz önemliydi. Mesela
-"Şimdi daha dik durmalısın." -Tanrım, evet.
-Evet. -"Bu kısımda
daha hızlı, daha tiz sesle konuşmalısın.
O günlerde farklı konuşuyordun.
Yaşlandıkça yavaşlıyorsun."
-Biliyorum, garip şey. -Tüm bunlar vardı.
-Evet dostum. -Adamım. O da
-hep bana sataşır. -Evet, öyle.
Al'le ilk çekim günü.
Al'le hiç yollarımız kesişmedi. Hiç birlikte çalışmadık.
Bu filmde çalışacağız.
İlk çekim günü,
Hoffa'yı oynuyor, Kennedy'lerin seçimi kazanmasını izliyor.
Onlardan nefret ediyor. "Şerefsiz Kennedy'ler." diyor.
Ayağa kalkıyor. Ailesi orada.
-Jimmy, çocuklar. -Bu herifin başıma açtığı
-boktan işler. -Jimmy.
Gidiyorum. Seyretmemi bekleyemezsin.
Beklemiyorum Jimmy.
Onunla ilk kez çalışıyordum.
Ayağa kalktı, çekim iyiydi. Diyaloglar iyiydi.
"Odadan çıkıyorum. Güle güle."
Çıktı. "Harika. Hadi bir tane daha çekelim." dedim.
Aynı sahneyi oynadı, sonra
Rodrigo ve David Webb yanıma gelip
bana dediler ki
"Burada 49 yaşında olması gerek."
"Sorun ne?" dedim. "Yavaş kalkıyor." dediler.
-"Yavaş kalkıyor." -"Siz söyleyin." dedim.
"Hayır, sen söylemelisin." "Bakın,
adamla yeni çalışıyorum. İlk gün, ilk çekim."
Yanına gittim, "Al, burada 49 yaşında olması lazım."
Yani koltuktan kalkarken
daha şey olmalı...
Anladın mı? Mutfağa gideceksin. O odada kalmayacaksın.
-51 yaşı oynuyordum. -Evet, sonraki çekimde bağırdı,
"52, 65."
Sonunda çektik.
-Bu, duruşunun farkında olarak oynamaktı. -Evet.
Dik olma gerekliliğinin farkında olmak.
Merdivenden iniyordum.
Merdivenden indiğim bir sahne var.
İki veya üç basamak indim,
inince Gary yanıma geldi.
"Daha dinç olmalısın. Biraz daha..."
-Hatırladım. -"Göstereyim." dedi.
Gösterdi. Haklıydı. O basamaklardan...
...normalde yaptığım gibi değil, daha hareketli inmeliydim.
-Ama burada fark... -Fark var.
Buradaki durum, mesela
III. Richard oynarken ona göre hareket etmek gibi.
-Doğru. -Değil mi? Oyunculuk.
Tüm vücudun oynamalı. Bu sıra dışı bir şey.
Öyle değil mi?
Gerçekten yaparsın, mesela
-Uyanış'taki hâlin. -Sana bunu III. Richard'da söylemediler.
Hayır, tekrarlayalım. Yine Richard'ı oynamak istiyorum.
Kendin yapmıştın.
Tüm filmi kafada toparlamaya çalışırken
sizin oyuncu olarak yaşadıklarınızı
unutuyorum.
Unutuyorum ve beklentim...
"Tekrar yapabilir misin?" "Marty, adam gitti." diyorlar.
Böyle oluyor.
Ama bu filmde
bunu dikkate almamız şarttı.
Özellikle çekim sürelerini...
Hatırlıyor musun,
genelde öğle yemeğini yürüyerek yiyorduk.
Tüm enerjimizi günün belli bir zamanına yansıtmak için.
Bu konuda bir şey yapabiliyorlar mı?
Mesela çıtayı biraz aştık ve 50 yerine
-65 gibi göründük. -Evet.
-Ama oyunculuğunu düzeltemezler. -Evet.
Yok, o olmaz.
Onu düzeltemeyiz, kusura bakma.
-Bir umut işte... -Biliyorum.
-Belki sırtı biraz düzeltebiliriz. -Yaşlıyım. Üstüme gelmeyin.
-Çok ince ayar. -Artık bunu yapmam sanıyordum.
-Amaç olabilecek en iyi sonucu almaktı. -Evet.
En son teknoloji.
-Evet. -Tüm olay buydu.
Hiç fark etmiyorsun.
-İşin tuhafı bu. Oluyor. -Olay da bu.
Joe'yu gördüğümde olan buydu, fark etmiyorsun.
Dedim ki "Bu Joe."
Eski bir filmini falan mı bulmuşlar?
Diğer görüntülerle yan yana görmek ilginç olurdu.
Evet.
Bu işlem
başka kimlere yapıldı?
-Bizimle sahnesi olanlara mı? -Hayır, üçünüze.
-Üçümüz mü? -Sadece biz.
Başka kişilerde iş, belli bir dereceye kadar
makyajla halledildi.
1983'te geçen sahnelerinizde
yanınızda belli insanlar var.
Belki biri eksiktir. Yerini alan başka biri var.
Senin karın var, Jo,
-o senin yanında. -Bu konularda
çok özenlidir. Kızgın Boğa'yı çekerken
boks salonundayız,
çekimi durdurdu. Herkesi yanına çağırıp dedi ki
"Yukarıda şu sırada oturan adamın saati bu döneme uygun değil."
-Ama çok belliydi. -Evet.
-Belliydi. -Kime?
Ama ben biliyordum, öyle değil mi?
İşler dijital değildi. Düzeltemezdin.
Ben de bunu diyorum işte.
Eminim
bizim yaşlarımız
ve etrafımızdakiler değişirken o gerekeni yapıyordu.
Filmin gücünün veya biçiminin,
sanatsal yönünün yanında
kullanılan teknik de
-kariyerleri etkileyecek. -Sanırım.
-Diğer oyuncuları da. -Mutlaka.
Artık 30 yıl daha oynayabiliriz.
Kusura bakma Joe.
Hiç sanmıyorum, Bob.
-Hiç sanmam. -Ama bu doğru.
Frank, bunu düşünme bile.
-Çenemi kapatmam. -Biliyorum.
Kimse için.
-Biliyorum. Sen de biliyorsun. -Bildiğini biliyorum.
Onlar bilmiyor.
Ben buyum, böyle biriyim, yapacağım da bu.
Şahsen ben yaşlandıkça
bu masadaki herkesi daha takdir edebilir oldum.
Seni mesela. Yaptığın şeyi takdir ediyorum.
Bu adamlar beni sefaletten kurtardı.
-Evet. -Tekrar yarattılar.
Her şeyi daha çok takdir ediyorum.
Her şeyi farklı görmeye de başladım.
İşte bu daha çok çalışmak için bir başka neden.
-Birçok açıdan. -Burada olan buydu.
Biz karar verdiğimizde olan buydu.
Bana hikâyeyi sunduğunda tepkisini gördüm.
Çok güçlü ve duygusaldı. "Buna odaklanmalıyız." dedim.
Bu gerçek. Bunu ele alabiliriz ve bir şey yapabiliriz.
Peki bizi nereye götürecek? Dedim ki "Emin değilim.
Ama galiba biliyorum." Yaşlanmaya dair bir mesele.
Bilemiyorum. İzleyenler farklı düşünebilir.
Ama her şeyi farklı görmeye başlıyorsun.
Yıllar içinde iyiye gittiğini düşünüyor musun Marty?
İşinde yani.
Daha kötüydün diye değil.
Yok, ne dediğini anladım.
Bence şöyle bir şey oldu,
yıllar içinde yaptıklarımı fark etmeye başladım.
Belli bir enerjim, düşünce tarzım,
montaj, tasarım,
sahnelerin kurgusu gibi şeylere dair bir anlayışım vardı.
Mesela Kızgın Boğa'da bu var. Diyalog sahneleri sabit,
tüm aksiyon sahnelerinde her yerde kameralar var.
Bunu yaptım.
Sanki neredeyse her şey belgesel çekme tarzındaydı,
o tarzını ben çok beğenirim.
-Evet. -Ama bunun yanında
filmde bıraktığın bir duygu var.
O duyguyu alıyorsun. Arka Sokaklar'dan beri yapıyorsun.
Evet.
Yıllar sonra görüp tüm filmi izledim.
Dedim ki "Mahallenin duygusunu,
karakterleri ve her şeyi
çok iyi yansıtmış.
Bunu tüm filmlerinde yapıyor bu herif.
Demek ne yaptığını biliyor."
O yüzden yıllar içinde iyiye gittiğini düşünüyor musun diye sordum.
-Artık özünü uyguluyorum. -Kendini sorgulamıyorsun.
Düşüncenin özünü. Bel planı. Yakın çekim.
-Bana göre inanılmaz. -O kadar.
Demek istediğim, aslında...
Komik olan şu,
bir filmde anlatı kullanmak gerektiğinde nasıl yapacağımı hiç bilmiyorum.
Her yeni filmde her şeyi yeniden öğreniyorsun.
Neredeyse her sahnede tekrar öğreniyorsun.
Savaş alanına çıkıp çözmen lazım. Savaşan sensin.
Yani kendinden daha eminsin.
-Kendine güvenin daha fazla. -Evet.
-Doğru ne biliyorsun. -Daha eminim,
yani Hugo'da üç boyutla büyük patlama yaptık.
Harika bir zamandı.
Bu noktada, önemli olanın öze dönmek olduğunu düşündüm.
Öz dediğim, bu eserdeki
-karakterler ve o dünya. -Doğru.
Bu masada veya bir arabada oturman önemli değil.
Bu adamlar bunları her yerde yapabilirdi.
Çevrelerindekiler anonim kalıyor, itici güç kendileri. Trajik bir güç gibi.
Bu çok...
Bunun önüne geçmemenin bir yolunu bulmalıydım.
İzleyenler farklı düşünebilir ama yaptığım bu.
Sonuçta yaptığınız her filmle tekrar öğrenme deneyimi yaşıyorsunuz.
Alt yazı çevirmeni: Ece Eroğlu